۱۳۹۹ آبان ۳, شنبه

عقل کجا پی برد شیوه سودای عشق


عقل کجا پی برد شیوه سودای عشق
باز نیابی به عقل سر معمای عشق
....................................................
 
سالها پیش رفیقی با کیفیت و با ظرفیت داشتم به نام «قدرت» که بچه محله مان بود. اولین‌بار در زمان خدمت سربازی و هنگام سیگار کشیدن‌های یواشکی پشت کانکس‌های لجستیک با او آشنا شدم. یکی از ویژگی های منحصر به فرد قدرت این بود که وقتی صحبت می‌کرد تمام اعضای بدنش تبدیل به زبانش می‌شد. مخصوصا زمانی که خاطره یا اتفاقی را بازگو می‌کرد تمام صورت و دست و پا و سایر اندامش همراه زبان حرکت می کرد، جوری که اگر صدایش را قطع می‌کردی و فقط تصویرش را می‌دیدی کاملا متوجه می‌شدی در مورد چه چیزی حرف می زند. حالا به این حرکات موزون، قد کوتاه و اندام قلمبه و ادبیاتی که فقط ته تهران پیدا می شود را هم اضافه کنید تا تصور این موجود شگفت انگیز برایتان آسان‌تر شود.
 
سال 1376 و اواسط دوره خدمت سربازی جهت انجام ماموریتی با  قدرت _که یک ستوان دوم رسمی بود و آن زمان به یکی از صمیمی ترین رفقای من تبدیل شده بود_همسفر مشهد شدیم. در آخرین روز ماموریت فرصتی دست داد تا به زیارت حرم امام رضا مشرف شویم. از صحن کهنه وارد شدیم و کم کم مسیر را همراه جمعیت تا نزدیک‌های ضریح منور طی کردیم. در فاصله ای کمتر از چهار پنج متر دورتر از ضریح کنار هم ایستادیم و عرض ادب می کردیم که شروع کرد به بهانه گرفتن مثل بچه ها، که الا و بلا من باید بروم آن جلو و ضریح را بچسبم.

به قدرت گفتم :
آخه گلابی، مگه داری با امام رضا  قایم باشک بازی می‌کنی. فکر کردی تا حتما نری اون جلو و دست به ضریح نزنی و ساک ساک نکنی ازتو قبول نمی‌کنند! مهم اینه که توی این فضای ملکوتی  حضور داری و همین قدر قریب داری عرض ادب می‌کنی و در این اتمسفر داری نفس می‌کشی. حالا چند متر این ور تر یا اون ورتر چه فرقی دارد! از همینجا که ایستادی هرکاری داری بگو، می شنود، آقا سمیع  و رئوف هستند.
قدرت هم در پاسخ به من گفت :
درست که بچه تهرونم و بزرگ شده ته شهباز ولی اجدادمون از لرهای الیگودرز بودند که زمان مشروطه به تهران اومدند. در مرام ما وقتی می‌آییم زیارت تا نریم اون جلو و ضریح را نچسبیم زیارتمون قبول نیست. از این قرتی بازی ها که تو می‌گی هم بلد نیستم. منم که با این هیکل قناص و این‌همه تیر و ترکش که توی تنم هست نمی‌تونم برم قاطی جمعیت. بجای اینکه وایستی کنار من و زر مفت بزنی برو یه راهی برام بازکن شاید دستم به ضریح برسه! 
دلم برایش سوخت و چند دقیقه ای تلاش کردم شاید از بین جمعیت بتوانم راهی برایش باز کنم ، ولی موفق نشدم و از خیرش گذشتم. قدرت را  به زور از زیر دست و پای جماعت بیرون کشیدم و بردمش بیرون از رواق‌ها.

در صحن آزادی کفش‌‌مان را پوشیدیم و قدرت یک سیگار روشن کرد و رو به گنبد ایستاد و شروع کرد زیرلب غرغر کردن و به حضرت گله کردن. درهمین لحظه چیزی در انتهای صحن دیدم و چشم و دلم به تصویر خیره ماند و جرقه ای در ذهنم ایجاد شد.
رفتم پیش قدرت و گفتم:

اگه همین الان اعتراف کنی که دردت تیر و ترکش نیست بلکه دچار مُنگلیسم و سندروم داون هستی شاید بتونم برات کاری بکنم تا به مرادت برسی.
قدرت به رسم بلبل زبانی همیشگی برگشت که فحشی نثار من کند ولی ناگهان صدایش لرزید و حرفش را قورت داد و لحنش عوض شد و با بغض گفت :
آره، راست می‌گی. الان دقیقا به این نتیجه رسیدم که واقعا مُنگلم. آدمی که با اینهمه زخم و جراحت هنوز داره راست راست راه می‌ره، آدمی که با مرام ترین رفقاش در قطعه‌ی شهدای بهشت زهرا خوابیدن، آدمی که این‌همه راه از تهرون میاد مشهد و بعد از یک هفته فقط یک‌بار می‌تونه بیاد زیارت و در این یک‌بار هم دستش به ضریح نمی‌رسه قطعا عقب مونده ست. اگه رنجش از منگلیسم نیست پس چیه!؟ 
اشک هایش را پاک کردم و دستش را گرفتم و به انتهای صحن بردمش، همان چشم اندازی که جلب نظر کرده بود، به این امید که برایش گره گشایی کنم.

تعدادی از بیماران یک آسایشگاه روانی را به قصد توسل وشفا برای زیارت آورده بودند و در یک صف منظم به همراه چند پزشک و مراقب و با همراهی چند تن از خادمان حرم در حرکت به سمت رواق‌ها و نهایتا ضریح بودند.
قدرت را بردم کنار این صف و گفتم: 
فقط کافیه داخل این صف بشی و همان حرکاتی که موقع بازگو کردن خاطرات برای من انجام می‌دی را اینجا برای خودت تعریف کنی و انجام بدی. 
قدرت که خودش ختم رندان باهوش بود وبا گفتن ف تا فرحزاد می‌رفت ناگهان چشمانش برقی زد و متوجه منظورم شد و پرید توی صف و همان حرکات را انجام داد. من هم رفتم و دسته ویلچر یکی از همان بیماران که به زحمت داشت حرکت می‌کرد را گرفتم و به بهانه کمک همراه این صف شدم.
با راهنمایی خادمان و همکاری مردم و از برکت وجود فرشتگان نازنینی که در صف بودند بسته ترین راه ها باز شد و تمام موانع مرتفع شد و قدرت به سادگی یک اعتراف کوچک به جنون موفق به وصال شد و یکی از شیرین ترین خاطرات سفر به مشهد و بارگاه رضوی برای او و من رقم خورد.
..................................................................................
 
تقدیم شد به روح پاک جانباز شهید  قدرت اله دارابی
26شهریور99



۱۳۹۹ مهر ۲۴, پنجشنبه

من یک لبم و هزار خنده (نامه ای برای معصومه)



اشتباه از شما نبود
تقصیر من هم نبود!
به جان مادرم
خودکشی هم نبود
زنگ که زدم
اشتباهی
پنجره را
جای در باز کرد
گفتم از شیراز نامه دارید
به جای پله‌ها
باز اشتباهی
مثل پرنده‌ها از پنجره پرواز کرد.



داشتم شعر «اشتباه پستچی» از سارا محمدی اردهالی را می‌خواندم که ناگهان پیغامی از تو در واتساپ دینگ دینگ کرد. لبم به خنده باز شد. باورم نمی‌شد بعد از مدتها دوری و بی‌خبری یک داستان برام نوشته باشی و ارسال کرده باشی. از همون دست نوشته‌هایی که  دوران اوج فیسبوک هفتگی و بی وقفه می‌نوشتی، داستانهای خودت. همونها که با اشتیاق نوش می‌کردیم و تا مدتها زیرش گعده داشتیم و تشویق مون می‌کرد تا ما هم داستانهای خودمون را بهش سنجاق کنیم و زیرش یادگاری بذاریم. بال در آوردم و کلی ذوق کردم، از اینکه داستانی اختصاصی برای خوندن من فرستادی. به پرواز در اومدم و به قصد خودزنی تصمیم گرفتم برات نامه بنویسم. آخه  می‌دونی!  قبل از اینکه دنیا و هرچه در اوست دچار ویروس نامرد کرونا بشه هرازگاهی کنج کافه ای دیدار تازه می کردیم و از هر دری سخن می‌گفتیم، تازه  بعد از ملاقات هم در خلوت خودمون اون بخش از زندگی که نگفتنی بود و نوشتنی بود و باید قلم جور زبان می‌کشید را می‌نوشتیم و با هم شیر می‌کردیم. ولی اینروزها مجال دیدار نیست. حرفها تلنبار شده. گفتنی‌ها و شنفتنی‌ها و نوشتنی‌ها جمع شده روی هم. فقط یک نامه می‌تونه بار اینهمه حرف و سخن را به دوش بکشه و به دستت برسونه. پس برات نامه می‌نویسم، ساده و صمیمی.

 

از تو چه پنهان اواسط شهریور ماه چند روز تمام درگیر جلسات داخلی محل کار‌مون بودیم. جلساتی که طی اون قرار بود تصمیم بگیریم تا بیزنسی که یک و نیم سال از شروعش گذشته را واگذار کنیم. راستش را بخواهی از اسفند پارسال تا الان ما هم مثل سایر کسب و کارها تحت تاثیر رکود و آفتهای ویروس کرونا قرار گرفتیم و در حال نابودی هستیم. دخل و خرجمان یکی نیست و قادر به تامین متریال مورد نیاز و حتی هزینه های جاری مون نیستیم، بار تمام مسئولیت هم به دوش من تنها ست. با چنگ و دندان تا اینجا حفظش کردم ولی دیگه کم آوردم و زدم زیر همه چیز و پا‌مو کردم توی یک کفش که « دیگه نمی‌خوام، یا همه چی رو یکجا با ضرر بفرشیم یا سهم من را بخیرید برم توی اسنپ با موتور و ماشینم مشغول به کار بشم، دیگه خسته شدم». چند روز طول کشید تا همه شون متقاعدم کنند که چاره ای جز مقاومت ندارم و باید به هر طریق دوام بیاورم حتی شده با تعریف کردن پروژه هایی غیر مرتبط، باید این دوران را بگذرانم. بالاخره راضی شدم و بازهم خوشبینانه به آینده نگریستم و شروع کردم برای همه شون پالس‌های شوق و رغبت و اطمینان و امید فرستادم، اما درست فردای روزی که قرار شد مثل آدمیزاد دوباره برگردیم سر کار و بچسبیم به ایده پردازی و تولید، هد دستگاه چاپ مون سوخت، اونم در بلبشوی نرخ دلار و بی‌پولی. هیچی دیگه...نگم برات...ما موندیم و افق هایی کاملا فلو و محو که هیچی درش دیده نمی شد. در همین اثنا یک روز که خسته از تمام عناصر هستی بودم زنگ زدم به صادق که مغزمتفکر حلقه‌ی دوستان نزدیکم هست و ازش خواستم بیاد پیش مون تا کمی باهاش مشورت کنیم. از آوانگارد ترین ایده های دنیای مارکتینگ شروع کردیم تا تعریف محصولات جدید و یکی پس از دیگری با چالشهایی مواجه شد که عملی نبود. در تمام طول جلسه هم فقط سیگار بود و چایی _البته چایی با گلاب، گلابهایی که عباس از کاشون برام آورده بود تا براش بفروشم _ ناگهان بحث رفت سر شعر و ادبیات و پس از اون فیلم و سریال و رسیدیم به ایده سرقت از بانک و شوخی شوخی در موردش حرف زدیم. صادق با جزئیات و مفصل مشغول ارائه پیشنهاد بود که پریدم وسط حرفش «ای بابا اینهمه صغری کبری نمی‌خواد! تهش تو بگو امکانات چی داری تا من بگم طرح چطور اجرا می‌شه» جمله ام که تموم شد، صادق برافروخته شد و از روی صندلی برخاست و با لحنی تند و عصبانی گفت « من اصلا پروژه ای که نتونم در موردش ساعتها حرف بزنم واردش نمی‌شم» نمی‌دونم تاثیر گلاب بود یا تصور صادق که داره ساعتها برامون از یک پروژه خیالی حرف میزنه یا چی! ولی هرچی بود ناگهان منفجر شدم از خنده، جوری خندیدم که تا شعاع پنج کیلومتری هر موجودی از صدای خنده‌ی من به خنده می‌افتاد. این وسط یکی دوبار هم روشن از کنارمون با لبخند رد شد و من قربون صدقه اش می رفتم که تو امام من هستی، درست که خیلی حرف می‌زنی ولی کار هم می‌کنی، صادق قراره فقط از صبح تا شب حرف بزنه...بیچاره می‌شیم...نمی‌خوام اصلا...غلط کردم...و مدام می‌خندیدم، جوری که دل و روده ام داشت بالا می‌آمد.

 

اواسط مرداد امیرحسین موقع بازی کردن با اسکیت مبینا زمین می‌خوره و مچ دستش می‌شکنه. پرحرفی نکنم برات، خلاصه اش اینکه پزشک مربوطه گفت باید تا یک ماه دستش توی گچ بمونه. گفتیم بماند، مانعی ندارد (همراه با اسمایل لبخند و لحن اعلیحضرت گونه بخوان). پس از یک‌ماه طبق نوبت ویزیت در کلینیک بیمارستان که قبلا بهم داده بودند سر وقت حاضر شدم ولی در نهایت تعجب دیدم 130 نفر قبل از من در نوبت هستند و ازین تعداد به زور 10 نفر ماسک داشتند وخبری از رعایت پروتکل‌ها نبود و ازدحام عجیبی بود، منم قاطی کردم و از بالا تا پایین بیمارستان و کادر درمان و مدافعان سلامت و غیره را به باد فحش گرفتم، بعدش دست امیرحسین را گرفتم و از بیمارستان خارج شدیم. تصمیم گرفتم ببرمش به یک  بیمارستان دیگر که بین راه متوجه شدم اعتبار دفترچه های بیمه سلامت ایرانیان مون روز قبل تموم شده و پول کافی هم ندارم، اینطور شد که از رفتن منصرف شدم. به خانه بردمش و خودم رفتم سر کارم. شب که برگشتم با هم رفتیم نزدیک ترین ایستگاه آتش نشانی و به مسئول ایستگاه گفتم « آقا، گلاب به روتون دست این بچه توی گچ گیر کرده، لطف کنید درش بیارید» اون بنده خدا هم همینطور که هارهار می خندید رفت ابزار برش آورد و سه سوت گچ را باز کرد. شاید باور نکنی ولی حتی الان هم که دارم این نامه را برایت می‌نویسم و اتفاق را در ذهنم مرور می‌کنم از کار خودم به خنده می‌افتم.

 

معصومه جان، امید وارم که دنیا به کامت باشه و روزگار خوشی را کنار خانواده ات سپری کنی. مخصوصا پسر گلت محمد را از طرف من ببوس و اینروزهای فرزندت را خوب بخاطر بسپار. داریم پا بپای بچه‌ها مون بزرگ و بزرگتر می‌شیم. انگار رقابتی سرسختانه  بین بزرگ تر شدن بچه ها  و پیر شدن ما برقراره. از یک‌جایی به بعد انگار کره زمین با سرعت بیشتری دور خودش می‌چرخه، گویی سه دور در هر روز و ما ناگزیر از قرارگرفتن در موقعیت هایی هستیم که هنوز آمادگیش را نداریم.
مثلا همین چند شب پیش وقتی از سر کار برگشتم خونه مرجان را غمگین و افسرده دیدم، پی جو شدم و فهمیدم در لباس مبینا ترشحات خون مانند دیده، رفته داروخانه و براش کوچکترین سایز نوار بهداشتی را خریده و بعدش با همدیگه حرفهای مادر دختری زدند، نمی‌دونم به مبینا چی گفته! هیچوقت هم نپرسیدم، ولی حال خودش خوب نبود، انگار نمی تونست باور کنه  و از رشد و بلوغ دخترمون متعجب بوده و گاهی گریه کرده. وقتی داشت اینها را برای من تعریف می‌کرد چندین بار ابراز کرد که چقدر دلش برای بچگی دختر تنگ شده، گله داشت از قد و قامت رعنای دختر و سرعت چرخ گردون.
معصومه باور نمی‌کنی دخترم جوجه اردک زشتم داره تبدیل به قوی زیبا می‌شه و من در این شب برعکس مرجان چقدر ذوق کردم و شگفت زده شدم. انقدر که حتی توجهی به چشم و ابرو بالا انداختن های مکرر مرجان به این معنی که « به رویش نیار بچم خجالت می‌کشه» هم نکردم و دخترک را در آغوش کشیدم و محکم تر از همیشه فشردم، جوری که تپش قلبش را از پس دو لیموی نارس حس کردم و صورت به صورتش تا تونستم نوازشش کردم و در گوشش حرفهای پدر دختری زدم. حرفهایی که از شرم و خجالتش کم کنه و به پدرش به چشم محرم ترین آدم روی زمین نگاه کنه. اولش با شوخی و خنده و ذوق مرگی و قربون صدقه و ابراز عشق شروع کردم و در ادامه امیرحسین هم صدا زدم و ژست مربی های پرورشی مدرسه را گرفتم و منبر مفصلی برای هر دوشون رفتم. از شرع و عرف و اخلاق تا رعایت موارد بهداشتی و راه های مراقبت از اندام شون و هر آنچه لازم بود برای هر دوشون گفتم. بار تمام کلماتی که پدر و مادرم به من نگفته بودند و آموزه های غلط روزگار سنت گرای نوجوانی روی دوشم سنگینی می‌کرد، ولی  در غایت صبر و آرامش تحویل بچه هام دادم، جوری که دیگه حرفی تا شب عروسی و دامادی شون باقی نمونه.
می‌بینی معصومه! می‌بینی چطور یک شبه سطح دغدغه های یک نفر می تونه تغییر کنه! می‌بینی گردون چطور سرعت چرخشش را به رخ من می‌کشه! هنوزهم شگفت زده ام از سست بنیادی هستی، از اینکه چطور چیزی را از انسان می‌گیره و چیز دیگری تحویلش میده، از اینکه لذت بازی و شوخ و شنگی با بچه ها را می گیره و بجاش حوصله ی ور رفتن با غرور خنده دار پسرونه  و آغوش های بی دریغ و لبخند های دخترونه را عطا می‌کنه.

 

معصومه ببخش اگه روده درازی کردم. هنوز خیلی از حرف ها را با تو نگفتم _همون حرفها که لیست کردم و قول دادم بنویسم_ ولی بذار بهونه ای هم برای دیدار بمونه. برای حرفیدن های وسط سیگار و قهوه‌ی کافه. برای پس از سیاهروزی های کرونا. اگه مرگ امان داد و فرصت دیدار میسر شد یادآوری کن تا داستان روزهای بی موبایلی و معجزه مهندس، داستان کارآموزی امیرحسین در دفتر خودم، داستان مبتلا شدنم به کرونا در تعطیلات فروردین، داستان مرگ خاله صدیقه، داستان تمدید اجاره خونه، داستان یاخچی شدن سهیلا و تعصبات فانتزی علی، داستان عشق ممنوعه، داستان دست شستنهای مکرر روشن با الکل موقع دیدارها، داستان خریدن بیسیم پلاستیکی از سایت امام مقوایی فروشی، داستان بیچارگی‌ها و درموندگی‌های یک خادم بارگاه رضوی در محرم سال هزاروسیصدوکرونا، داستان استاد علی سلیمی که هر روز برایم ترانه آیریلیق می خونه و صدها داستان دیگه که نمی دونم کی اتفاق می‌افته را برات بازگو کنم. داستانهایی که با سرخوشی و خنده مثل بازی مار و پله تا بالاترین جای صفحه ی بازی _خونه ی یکی به آخر_ می بره و با گزیده شدن پرتاپم می‌کنه به پایین صفحه‌ی بازی روزگار. اینروزها سبک تر و راحت تر می خندم. ته هر داستانی خنده ای نهفته ست. این دنیای سست بنیاد و جان کندن های آدمیان بخاطر بقا برام خنده داره. در دوره ای که هیچ کس نمی‌دونه تا دوهفته‌ی دیگه زنده ست یا نه چرا موقع نوشتن این نامه نباید بخندم!

دیگه ملالی نیست جز دوری شما.
مراقبت کنید و سالم بمونید.


به امید دیدار
مجید پرست تاش 
مهر99



۱۳۹۷ تیر ۲۸, پنجشنبه

من بنده آن دمم




«من بنده آن دمم که ساقی گوید»

(1)

- خونه رو فروختم
+ ئه! چرا؟
- دکتر گفته باید از تهران و دود دم و دیو و دد و استرس دور باشم. هفت هشت تا عمل مغز و اعصاب و نخاع و کتف و کمر کردم در این سه چهار سال ولی افاقه نکرده، دکتر گفته محل زندگیتو عوض کن، برو یه جای دور، دور از همه چیز و همه کس، منم  جایی حول و حوش بومهن یه خونه خوب و هم قیمت همین خونه پیدا کردم، این خونه رو فروختم و اون خونه رو خریدم. شما هم فکر یه جایی برای خودت باش، این خونه رو باید تا سر برج تحویل بدم.
+ گور به گور شه اون صدام بی شرف که با پدرم، قهرمانم، اسطوره ام اینجور کرد، لعنت به جنگ و جنگ افروز. حالا میخواستی خونه رو بفروشی چرا به خودم نگفتی! چرا مشورت نکردی! چرا زودتر نگفتی! نا سلامتی چهل ساله دارم توی این چهاردیواری هشتاد متری کنارت زندگی می کنم. بیست و هفت سال پسرت بودم و سیزده سال با زن و بچه مستاجرت بودم. تر و خشکت کردم، هم سفره ات بودم، هم سفره ام بودی، بین همه بچه هات فقط من بودم که روزی ۳_۴بار می دیدی، می گفتیم و می شنیدیم، می رفتیم و می اومدیم، حقش نبود اینطوری و یهویی توی این بی پولی و گرفتاری که یقه من و ملک و حکومت رو گرفته آواره و آلاخون بالاخون بشم.
- دیگه بچه نیستی، برای خودت مردی هستی، دو تا بچه داری و شغل آبرومند و موقعیت اجتماعی مناسب. دیگه وقتشه تو هم بری دنبال زندگی و استقلال خودت.
+ باشه، باشه. شما حالت خوب باشه و زندگیت روی روال، منم خوشحالم، خدای منم بزرگه.
- بشین یه چایی برات بریزم
+چایی که نیست جام زهره ولی بریز


(2)

با همکارم مسعود برای تهیه یک سری یراق آلات و اتصالات قابهای نمایشگاهی به بازار می رویم. موتور را در راسته پامنار پارک می کنم و پیاده به سمت گلوبندک می رویم. بعد از تهیه لوازم، مسعود دعوتم می کند به صرف نهار رشتی در یک غذاخوری کثیف و درب و داغون در پیچ وخم پس کوچه های مروی_جای شما خالی_ ماهی قزل آلای تازه ی تازه، سرخ شده همرا با پلو و یک ظرف باقلاقاتق، مفصل می خوریم. پس از صرف غذا از درِ غذاخوری بیرون می آییم ولی مسیر رفتن به پامنار و جایی که موتور را پارک کردیم فراموش می کنیم.روبروی در غذاخوری مردی حدود ۴۵ ساله ‌مشغول هندل زدن به موتورش بود. دست و صورت آفتاب سوخته و دوده گرفته اش و کیف کمری و موتور تصادفی اش داد می زد که پیک موتوری یا کارپرداز است.
مسعود از او می پرسد :
آقا، آقا، کدوم کوچه به پامنار راه داره؟
مرد موتوری پس از اندکی درنگ و نگاهی عمیق به سراپای من، رو به مسعود می گوید:
این رفیقت، خودش از بچه های قدیمی پامناره، مگه میشه اینجاها رو بلد نباشه!
 بعد همینطور که با دست من را نشان می داد در ادامه گفت:
 توی موشک بارون، اون موشکی که خورد  محله پامنار، خودم از زیر آوار درآوردمش. فیلم مون کردی! یادت رفته!
مسعود به من نگاه، من به مسعود نگاه.
مرد موتوری انقدر جدی و باور پذیر من را باز یافته بود  و خوشحال بود از دیدن دوباره من که دلم نیامد بگم عمو اشتباه گرفتی ، من زاده و بزرگ شده ی تیردوقلو هستم  و از همان زمان موشک باران، موشکی که خورد خیابان طیب و عمل نکرد، از همان موقع  زیر آوارم، هنوز کسی نتوانسته من را از زیر آوار درآورد. هنوز از کورسو ها و روزنه هایی که از زیر آوار می بینم تنها خاک است که بر سر من می ریزد.


(3)

نمی دانم خواب بود! خیال بود! چه بود! اما هر چه بود حلقه اتصال این پاراگراف های ناموزون بود.
شهر مکه را بی هدف قدم می زدم، از راه ها و بیراهه ها می گذشتم تا اینکه به مسجدالحرام رسیدم، بی تفاوت از کنار جمعیت و کعبه عبور کردم. گویی چیز جذابی در آن حریم برای من وجود نداشت. در همان لحظه از خودم تعجب کردم! در عالم خواب به خودم خورده گرفتم و در ذهنم مرور کردم، من که همیشه آرزومند رسیدن به اینجا بودم! من که همیشه دوست داشتم کنار این خانه بیتوته کنم! من که همیشه منتظر بودم تا برسم درِ این خانه و انقدر منتظر بمانم تا صاحب خانه بیرون بیاید، بعد برایش شعرهای عاشقانه بخوانم، نوازشش کنم، در آغوش بگیرمش، موهایش را شانه کنم، دست به گردن با هم سلفی بگیریم و در اینستاگرام بگذارم. چی شد که اینجوری شد! اما گذشتم، به سادگی گذشتم. چون او فقط یکی بود و خانه ای  بزرگ و لاکچری داشت و ما چهار نفر که بی خانه مانده بودیم. همینطور که راه ها را قدم می زدم ناگهان صدایی به گوشم خورد. کسی روضه می خواند. روضه ی مردی که دست نداشت. با صدایی که سخت جانسوز بود، کلماتی که جذبم می کرد، شعرهای که نشنیده بودم، مدح هایی که برایم نا آشنا بود، مقتلی که اشک از چشمانم سرازیر می کرد. دنبال صدا به راه افتادم. نمی دیدم چه کسی ست و کجاست. پس از آن کوچه ها را در جستجوی صدا قدم می زدم. انقدر کوچه ها را دنبال صدا رفتم تا هوشیار به تخت خوابم رسیدم. همانطور که لبه تخت نشسته بودم و مثل گنگی خواب دیده ذهنم درگیر مرور و تحلیل بود نذر کردم اگر صاحب خانه ای شدم هر سال مجلس روضه اباالفضل در آن بگیرم و قبل از اینکه خواب از سرم بپرد دوباره به زیر پتو برگشتم.


(4)

برای حفظ آبرو با یک واسطه برای یکی از مدیران اجرایی کشور  مرتبط با مشکلم نامه ای می نویسم :
جناب آقای فلان
مدیریت محترم فیسار
سلام علیکم
اینجانب مجید پرست تاش ، فرزند بهمان به شماره ملی********** چهل ساله، متولد تهران، پدر دو فرزند 13 و 9 ساله می باشم. در حال حاضر بصورت سرایداری در منزلی حوالی میدان خراسان ساکن هستم و تا پایان اردیبهشت ماه ملزم به تخلیه و تحویل محل سکونت هستم. پیرو معرفی و تماس آقای دکتر فلانی و نیکوکاری جمعی از دوستان و خیرین، قدمی در جهت تامین منبع اولیه مالی برای تهیه مسکن بنده برداشته شده. با توجه به اینکه پدر بنده از ایثارگران و جانبازان جنگ تحمیلی می باشد و بخاطر مصدومیت های نخاعی و عوارض آلودگی های شیمیایی_به توصیه پزشک معالج_ از تهران به بومهن مهاجرت کرده اند و نیازمند مراقبت می باشد، صلاح خیر دنیا و عقبی بنده نیز سکونت نزدیک ایشان است. لذی مستدعیست حقیر را به جهت سکونت در شهر جدید پردیس یاری نموده تا از تسهیلات مسکن مهر در آن ناحیه برخوردار شوم.
ارادتمند : مجید پرست تاش
19/1/97

تا اواسط اردیبهشت هر روز پیگیر نامه هستم و جمع کردن امضا و دستور از صد تا مدیر و مسئول تا اینکه بالاخره روز نتیجه می رسد. یک نسخه از نامه را خودم دستی می برم  پیش مخاطب پاراف ها و توصیه ها. جنابشان تشریف ندارند، جهت سرکشی به امور زلزله زدگان به کرمانشاه رفته اند. نامه اتوماتیک وار طی مراحل اتوماسیون اداری می رسد خدمت سرکارخانمی در سوله های اداری مسکن مهر پردیس و ایشان پاراف می فرمایند که ظرفیت واگذاری مسکن مهر در پردیس تکمیل شده و امکان واگذاری یا ثبت نام وجود ندارد.
به همین راحتی تمام امیدم نا امید می شود، زانوهایم سست می شود. کوهی از درد و رنج بر سرم می ریزد. ناتوان و کرخت دقایقی روی نیمکتهای سالن ولو می شوم. نه گوشهایم چیزی می شنود و نه چشمهایم چیزی می بیند، فقط صدها فکر و خیال در مغزم یکی پس از دیگری فرو می ریزد و آوار می شود روی سرم. گویی در یک آن ویران می شوم...با خاک یکسان می شوم.
پس از دقایقی از سالن بیرون می روم، پراید لکنتی را استارت می زنم و راه نزدیک ترین کوه و دره را پیش می گیرم. خلوتی لازم دارم، جایی پرت و دنج، جایی دور از همه انسانها، جایی که بشود فریاد زد، جایی که من باشم و باد، جایی که من باشم و خاک، جایی که من باشم و آب. آه... آب... اصلا دلم روضه می خواهد... روضه بلند بالایی که زیر افتاد...روضه سپهسالاری که نا امید و بی دست کنار فرات افتاد.
با پلک بر هم زدنی به یک دره دنج و دور و پرت می رسم. ورای روستایی بی نشان و پشت کوه هایی بی نام. دره ای بزرگ و سرسبز، پر از درخت بادام. بهشتی گمشده که در هر گوشه اش چشمه ای روان بود. کنار آبگیری بزرگ فرود می آیم ، از ماشین پیاده می شوم و سرم را زیر آب فرو می برم و با تمام وجود فریاد می کشم، طوری که ماهی های ریز سیاه به سمت دیگر آبگیر می روند و با باله هایشان من را نشان می دهند و با لبهای غنچه شده به هم می گویند: یارو خُله، یارو خُله. همه ی گلایه ها را با آب می گویم. همه ی آرزو ها را در آب می ریزم ، همه ی روضه ها را برای آب می خوانم و سری که حالا سبک شده را از آب بیرون می کشم. هنوز دم به بازدم نرسیده که مردی بلند قامت با یک کلاه کپ که هیچ مویی زیر آن نیست بالای سرم می بینم. با ادبیاتی نیم خراباتی و نیم صوفی وار خود را معرفی می کند. درویش نگهبان میراث اجدادش است. از این کوه تا آن کوه، از این سر دره تا آن سر قلعه، از این ور دشت تا آن سر جاده و همه ی هفت چشمه، همه و همه میراث اجداد اوست. راست می گفت، در طول مسیر چندین نفر به من گفته بودند که آن بهشت بی در و پیکر از آن مهرداد است، درویشی که بساط چای هیزمی اش همیشه کنار مخروبه های قلعه بر قرار است. مهرداد برایم چای می ریزد و ساعتها با من هم کلام می شود. آنقدر برایم حکمت و حکایت و سفرنامه می گوید که اصلا فراموش می کنم آمدنم بهر چه بود. ناگاه صدای بانویی با لهجه ای غریب و لَش طور خلوت ما را به هم می ریزد.
-مهردااااد مهردااااد باز گوش مفت و آدم علاف پیدا کردی...پاشو بیا خبر مرگت این کپسولهای گاز را ببر پر کن.
درویش نیم نگاهی به من می کند و سرش را به زیر می اندازد و می گوید:
زنمه، صیغمه، از اوکراین آوردمش، خودم مسلمونش کردم، بی ادب و بی چاک دهنه ولی خیلی خوشگله و من خیلی دوستش دارم.
به درویش می گویم:
خیرشو ببینی، به پای هم پیر شید الهی، اگه خیلی دوستش داری عقدش کن. چرا اینجوری نصفه و نیمه!
درویش آهی می کشد و می گوید:
این سومین همسرم هست. دوتای دیگه در سفرهایی که رفتیم از من جدا شدند. اولی در سفری که به امریکا داشتم با پسر پنج ساله ام فرار کرد و دیگه بر نگشت. با زن دومم هشت سال همسفر بودم، قرار بود دور دنیا رو پیاده سِیر کنیم ولی تا پاش رسید به ایتالیا یه جوجه فوکولی اهل فلورانس مخش رو زد  و باهاش ریخت رو هم، اونم منو غال گذاشت با جوجه فوکولی رفت. این اوکراینی رو هم تا باهاش سفر نَرَم و امتحان پس نده عقدش نمی کنم.
- راستی تو با ماشین اومدی؟
+بله
-اگه زحمتت نیست با هم بریم تا آبادی من این کپسولهای گاز خونه رو بدم پر کنند
+چه زحمتی! بریم درویش ،بریم
کپسولها را از داخل خانه می آورد، درون ماشین می گذاریم و به آبادی می رویم. پس از پر کردن کپسولها و موقع حساب کردن با دخل دکه، به من می گوید:
-جوان، من پول توی خونه نداشتم، کارت بانکی هم دست زنم جا مونده. اینا میشه بیست هزارتومن، تو  بیست و پنج هزار تومن برای این عمو کارت بکش، پنج تومن هم پول نقد ازش بگیرم سیگار بخرم، بعدش منو برسون خونه. دفعه بعد که اومدم توی آبادی کارت بانکی رو با خودم میارم و از عابربانک برات پول می ریزم. شماره کارتت رو همین الان برام اس ام اس کن لطفا.
+ باشه، باشه، مشکلی نیست درویش، بعدا بریز.
در دلم می خندم و با خود می گویم: اینهمه شعر و قصه و فسانه و حکایت و حکمت، فقط25000 مفته والا. بیچاره ارزون حساب کرده مشتری بشم.


(5)

سلامتی جمع
نوش

- فردا کلاس زبان دارم، هیچی از تمرین ها و تکالیفی که استادم گفته انجام ندادم. تازه می فهمم  چه مشقتی می کشی برای تکالیفی که حاضر می کنی و میاری سر کلاسِ ادیت.
+ اینکه شما استاد مایی که بحثی توش نیست، ولی ما با هم رفیق هم هستیم، اغماض لطفا
- اگه استاد زبان من اغماض کرد از من به تو هم اغماض

سلامتی هرچی رفیق با معرفته
نوش

- راستی اثاث بردی؟ جابجا شدی؟
+ یه کم بیشتر اغماض کنید و کلاس یکشنبه رو کنسل کنید اثاث هم می بریم

سلامتی همه آواره ها و دربدرها
نوش

- بابات اینا چیکار کردن؟ اثاث بردن؟
+ خونه شون آماده ست، کمی خورده کاری داره، مث کابینت زدن و پارکت و کولر و اینا، همین یکی دو هفته آینده کاراش تموم میشه و میرن خونه جدید. از طرفی هم تا من از اونجا بلند نشم خیالش راحت نمیشه. منتظره اول من برم.

سلامتی همه ننه بابا ها
نوش

- حالا کجا ساکن می شی به سلامتی؟
+ یه جایی اطراف کرج، ابتدای یک دشت زیبا و ماهگون
- چی شد سر از اونجا درآوردی؟ تو که ادعات می شد بچه تهرانی و جای دیگه  نمی تونی زندگی کنی؟
+ ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش / بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

سلامتی همه تهرونیها
نوش

- خب...بعد از بخت خویش و رخت خویش!
+ می دونی!همیشه حسرت آدمای بی وطن رو می خوردم. اونایی که پاها شون هیچ جای کره زمین بند نیست، اونایی که هیچ تعصبی به هیچ خاک و اقلیمی ندارند، اونایی که  هدف شون در زندگی فراتر از خور و خوابه، اونایی که بُعد منزل چیزی از  عواطف و احساسات شون کم نمیکنه، اونایی که هر چی دور تر می شن عزیز تر می شن، اونایی که تعلق به هیچ جایی ندارند، اونایی که از هر قیدی آزاد و رها هستند...آره، همونها که آزاده اند، همیشه دوست داشتم مثل این آدما باشم. حالا این فرصت دست داده و برام مغتنمه.

یکی دیگه بریزم
« من نتوانم»



۱۳۹۷ اردیبهشت ۲۹, شنبه

اشک


آخرین نهار قبل از ماه رمضان را در محل کارم با تمام همکارانم شش نفری دور میز چهار نفره می خوردیم. نهار خوردن در آشپزخانه کلاسیک دفتر ما صرفا رفع گرسنگی نیست، بلکه آئینی ست  شاد و پر شور، سراسر دیالوگ و مراودات ادبی و فرهنگی و هنری. امروز صحبت از روشهای عزاداری و آئینی قوم لر شد، لرهای استان خوزستان. از دیده ها و شنیده های دوستان جنوبی مان شروع شد و به خاطره همکار آذری مان «روشن» ختم شد.
 بازگویی روایتی از اولین حضورش در یک مجلس تعزیه خوانی دهه اول ماه محرم به همراه مادرش. تعزیه خوانان نمایش یکی از سرداران کربلا را با نغمه های خاص خودشان اجرا می کردند و زنان و مردان مستمع، های های  گریه می کردند و گوله گوله اشک می ریختند و بر سر و سینه خود می کوفتند. روشن با دیدن این صحنه ها در می یابد که باید برای چیزی یا کسی گریه کند، مثل سایر مستمعین. هرچه بیشتر و با دقت تر به تعزیه و آواها گوش می کند کمتر چیزی برای گریه کردن پیدا می کند، انواع و اقسام صداها مثل هق هق و های های  و هین های کشدار و ممتد از خود ساتع می کند بلکه به حال گریه و اشک برسد، اما دریغ از یک قطره اشک. تلاش و زور زدن روشن در کودکی برای گریه کردن سوژه قاه قاه خندیدن امروز ما سر میز غذا می شود، انقدر که احساس جر خوردن می کنیم.
در پایان روایت، مادرش به او می گوید: پسرم اینجا خیلی ها مثل تو هستند، چه بسا قادر به اشک ریختن و گریه واقعی بر مصیبت های کربلا نیستند و هیچ ارتباطی با تعزیه و نغمه خوان ها نمی توانند برقرار کنند، به ناچار برای دردها و زخمها و رنجها و گرفتاری های خود گریه می کنند.

افطار اولین روز ماه رمضان بود که با خبر درگذشت آقاسید مهدی طباطبایی روبرو شدم. سیدی مشهدی که فخر سادات محله مان میدان خراسان بود و در خیابان غیاصی (آیت اله سعیدی) ساکن بود. از سوابق سیاسی و فعالیت هایش برای ایران و انقلاب به سادگی عبور می کنم و با زمان پرتاپ می شوم به سالهای کودکی، روزگاری که برای اولین بار در محرم با پدرم به یک جلسه آئینی مذهبی رفتم. یک هیئت قدیمی و با اصالت که بیرقش به نام صنف لباس فروش تهران بود. قبل از شاعران و ذاکران و خوانندگان آئینی، آخوندی بلند قامت و عمامه مشکی بالای منبر چوبی گوشه حسینیه رفت. لهجه ای مشهدی و شیرین داشت. محتوای منبرش درس اخلاق بود ولی آخرش گره خورد به عاشورا و ذکر مصائب کربلا. اولین آشنایی من با آسد مهدی طباطبایی همانجا بود. او روضه می خواند و خودش برای کلماتش هق هق گریه می کرد و من بدون کمترین تلاشی با تماشای احوالاتش و شنیدن کلماتش اشک می ریختم. گویی که هیچکس غیر از من و او در مجلس حضور نداشت و کلمات را فقط برای من مرتب می کرد. ساده و روان و گویا از وقایع و داستانهای کربلا برایم می خواند، جوری که انگار جلوی چشمم همه چیز داشت اتفاق می افتاد.
از وقتی که خبر درگذشت آقا سید مهدی طباطبایی را شنیدم تا هم اکنون که می نویسم لحظه ای چهره دلنشین و نورانی اش از جلوی چشمم محو نشده.
بیاد می آورم روزهایی را که صرفا به صدق و صفای کلام او تا حسینیه می رفتم، تا با نَفَس و کلام او عرض نیاز کنم.
به یاد می آورم شبهایی را که وانت دارهای محل را به ماموریت توزیع ارزاق برای نیازمندان و کم بضاعت های حاشیه تهران می فرستاد.
به یاد می آورم توصیه هایش را به کسانی که در پی عرفان عملی بودند. او همواره یک نسخه برای جوانان جویای  معرفت صادر می کرد. کار...کار...کار.
به یاد می آورم خانه اش را که همیشه دری باز داشت. خانه ای که هرگز کسی از در آن دست خالی بر نمی گشت. از جوان جویای کار تا عالم جویای علم. خانه ای که حلقه اتصال بسیاری از بزرگان بود، از سیاسیون چپ و راست تا هنرمند و بازاری و فقیر و غنی و دانشگاهی و غیره.
بعضی ها را عزیز و دلنشین و تاثیرگذار آفریده اند. گویی عزت و آبرو از پر قنداق به آنها هدیه شده. آقا سید مهدی طباطبایی از همین دسته مردمان بود، یکی از ستونها و تکیه گاه های امن تهران بود. بی شک پس از او تهران چیزی کم خواهد داشت.

می دونی! من هم خیلی دلم می خواست از اولین حضورم در یک  مراسم آئینی خاطره ای خنده دار داشته باشم و از این بابت به روشن حسادت می کنم ولی خوشحالم که قدر و قیمت اشک را با آقا سید مهدی طباطبایی شناختم.

روحت شاد آقا جان

۱۳۹۶ اسفند ۲, چهارشنبه

بلند ترین فریاد ایرانی ثبت شده در جهان



            «بیست و دوم بهمن ماه نود و شش»



تمام راه های منتهی به این شاهکار دوره رنسانس معماری ایران «گنبد قابوس» بخاطر راهپیمایی مسدود است. همراه با راهپیمایان راه می پیماییم تا به پای برج گنبد قابوس می رسیم. 
پیرمرد عکاس جلوی ورودی با یک تابلو نرخ خدماتش و چند دست لباس محلی مردمان ترکمن چشم انتظار ایستاده است. 
پهنای تپه ای که امانت دار میراث جهانی ایرانیان است را بالا می رویم. 
پیرمرد عکاس پایین تپه جلوی ورودی چشم انتظار ایستاده است.

پروفسور آرتور پوپ در مورد این بنا چنین نوشته‌است :
در زیر سمت شرق کوه‌های البرز و در برابر بیابان‌های پهناور آسیا یکی از بزرگ‌ترین شاهکارهای معماری ایران با همه شکوه و بزرگی خود قد برافراشته‌است. این بنا گنبد کاووس، آرامگاه کاووس پور وشمگیر است و برج آرامگاه از هرگونه آرایش سلام به دور است. جنگنده‌ای با نیروی ایمان در نبرد رودرروی، پادشاهی شاعر در نبرد با ابدیت، آیا آرامگاهی چنین بزرگ و مقتدر وجود دارد.

پیرمرد عکاس در پایین تپه جلوی ورودی چشم انتظار ایستاده است.

ویل دورانت نوشته‌است:
گرگان در قرن ۱۰ میلادی (دوره آل زیار) یکی از ولایت‌های بزرگ ایران بود و به امیران روشنفکر نامور بود، مانند کاوووس وشمگیر که پور سینا را به دربار خود خواند. این شهر گنبدی ۵۲ متری دارد.

پیرمرد عکاس پایین تپه جلوی ورودی به انتظار ایستاده است.

تاریخ مجسم و لیدر ترکمن سه بعدی را همانجا پای بلند ترین برج آجری جهان در سال سیصد و هفتاد و پنج خورشیدی رها می کنیم و تپه مغرور اعصار را تا هزار و سیصد و نود شش پایین می آییم.
پیرمرد عکاس منتظر ما بود! نه!
 منتظر نان بود. 

او تنها با دوهزار تومان بر ما لباس اغنیا می پوشاند و عکس مان را برمی دارد و ما را در کنار یادگار امیر شمس معالی، امیر پسر امیر، کاووس فرزند وُشمگیر جاودان می کند. درست در لحظه ای که از زمین فریاد «مرگ بر فلان و بهمان» به هوا بلند است پیر مرد عکاس ما را در کنار بلند ترین فریاد ایرانی ثبت شده در جهان ثبت می کند.

۱۳۹۶ بهمن ۷, شنبه

به بهانه تولد سهیل محمودی


«به بهانه تولد سهیل محمودی»

1- تصویری از یک فیلم یا سریالی از تلویزیون در ذهن دارم که دو پیرمرد مغول سوار اسب شان در بیابانی تاخت می روند. سالهاست در جستجوی کسی یا چیزی هستند و عمر خود را برای آن گذاشته اند. در آخرین سکانس مربوط به بازی این دو پیر مغول، یکی از آنها در می یابد که  پیری و فرتوتی مانع از ادامه سفر است و جسم  رو به زوال یاریش نمی کند برای ادامه جستجو. رو به دوستش می کند و می گوید : یک مغول روی اسب به دنیا می آید و روی اسب می میرد. با چشمانی خسته و کم سو رفیقش را نگاه می کند پلک بر هم می گذارد و به اسبش نهیب می زند و بیابان را به تاخت سمت افق می رود. می رود و می رود و می رود تا محو می شود.
آخرین جمله مغول پیر از سال های کودکی در ذهن من هک شده همانطور که بابا آب داد بابا نان داد از کلاس اول.

2-آنچه در سیره امام اول شیعیان علی ع بیش از هرچیزی به چشم  می آید عبادت است. جامعیّت اوصاف علی علیه السلام در جامعیّت عبادت او نهفته است. علی عاشق عبادت است. عبادتی عاشقانه، آگاهانه، خالصانه، خاشعانه و مستمر، در نهایت به گواهی تاریخ در محراب عبادت ضربت می خورد و نزد معبود می شتابد. «ماتَ عَلِیٌّ وَ الصَّلوةُ بَیْنَ شَفَتَیْهِ؛ علی از دنیا رفت در حالی که نماز بین دو لبش بود.»

3- در نوجوانی لیستی از اسطوره های زندگیم داشتم  مثل  رستم، آرش، زئوس، آلپاچینو، فیدل کاسترو، چگوارا، هرمس، تختی، آفرودیته، محمدعلی کلی، هرکول، فردین، بهروز، ناصر، بروسلی، حتی پدرم و خیلی از نامهای دیگر که هر یک به نوعی وارد زندگی و اندیشه و حیطه کلمات من می شدند. وقتی از نوجوانی و خامی بیرون آمدم  لیستم کوچک تر شد و اسم ها انگشت شمار. وجه اشتراک اسطوره های واقعی من مرگ است. مرگی که عین زندگی آنهاست. اسطوره های من مرگ را زندگی کرده اند، مرگ و زندگی آنها در یک راستا ست. همانگونه تمام  می شوند که زندگی می کنند. یکجورهایی مصداق «هر چیز که در جستن آنی، آنی». حتی شهید دکتر مصطفی چمران در لیست من جای دارد. شخصیتی سرسخت و خودساخته، شخصیتی که علی رغم وجهه علمی و دانش سرشارش راه مبارزه و مجاهدت را  بر می گزیند. شخصیتی که در یک دست قلم و در دست دیگرش سلاح دارد و اما در ذهن من سلاحش سنگین تر از قلم است. هرگز برای او نمی توانستم مرگی جز شهادت را تصور کنم. او  همواره چه با قلم  چه با مجاهدت در جستجوی شریف ترین نوع مرگ بود و در پایان همان شد که جستجو می کرد. حتی مرتضی آوینی را هم  در لیستم دارم.

4- سهیل محمودی را از سالهای دور با تماشای تلویزیون شناختم. شاید پر رنگ ترین تصویری که در تلویزیون از او در ذهن دارم گزارشهای ارسالی او از  سفر حج بود، آنهم بعد از شناختی که از او در برنامه «با کاروان شعر و موسیقی» داشتم. اما سهیل محمودی را باید از نزدیک ببینی و با او معاشرت کنی تا بدانی چه قلندری ست. بزرگترین اتفاق زندگی من آشنایی رو در رو با سهیل محمودی بوده. کجا فکرش را می کردم  روزی  همین فضای مجازی که انقدر بدنام از او یاد می شود و به هر بهانه ای فیلتر می شود تا این حد فاصله ها را بکاهد و مرا پا به جفت و مشتاق سر کلاس درس و بحث او بنشاند! آشنایی با سهیل آشنایی با یک انسان نیست، آشنایی با جهانی  از خوبی ها ست. آشنایی با جمع بزرگی از دوستان سهیل است که هر یک قله های ادب و هنر را فتح کرده اند. سهیل در عین جدیت حول شعر و ادبیات ایران حلقه اتصال بسیاری از هنرمندان تجسمی و موسیقی دانان معاصر است. «او برای وصل کردن آمده». من همواره از سهیل آموخته ام. آموخته هایی که کمترین آن شعر بوده و برترین آن آیین فتوت و جوانمردی و مدارا.

5- سال93 در شب میلاد سهیل محمودی، استاد مشفق کاشانی شاعر گرانقدر  و پر آوازه ازین جهان رخت بربست. شاعر بلند مرتبه ای که از کودکی با اشعار آئینی او  در هیئات و محافل مذهبی آشنا شدم، غزلسرای خوش نغمه ای که با رفتنش در قلب من کنار اسطوره هایم جای گرفت. رفتن بسان زندگی کردن، الگوی مشترک تمام اسطوره های من. شاعری که در شب شعر، شاعرانه ترک مان کرد.
 تراژدی عجیبی بود پر کشیدن استاد مشفق. هر دو در کنار هم، درست در شبی که زمین شاد بود از آمدن سهیل آسمان مشتاق بود به آغوش کشیدن استاد مشفق، از آن دست توام های شاعرانه که هم در شعر استاد مشفق و هم در شعر سهیل بارها خوانده ایم.

من همواره از سهیل آموخته ام. آموخته ام  که می توان داغی بزرگ بر دل داشت ولی لبخند به دیگران هدیه داد.


سهیل عزیز تولدت مبارک

بیست و هشتم دی ماه نود و شش



۱۳۹۶ شهریور ۱۳, دوشنبه

به بهانه چهل سالگی


از مصطفی (ص) پرسیدند اول مخلوق خدا چه بود؟ 
فرمود : نخستین مخلوق خدا قلم بود و بدو گفت بنویس و در آن دم هرچه را بباید بود رقم زد.
.
در مورد چهل سالگی و بحران های آن بسیار شنیده ام و خوانده ام  اما درک صحیحی از آنچه دیگران بیان می کنند ندارم، گویی هر کسی چهل سالگی خودش را دارد و چهل سالگی کسی شبیه دیگری نیست. به تعداد تمام مردان چهل ساله ی زنده چهل سالگی هست.اگر از من بپرسید خواهم گفت که چهل سالگی هیچ تفاوتی با سی و نه سالگی یا چهل و یک سالگی ندارد. اگر باور ندارید از آیینه ای که هر روز با آن روبرو می شوم بپرسید. من در چهل سالگی بدون برنامه ریزی درست همانجایی ایستاده ام که باید. همه چیز سر جای خودش است غیر از آینه ها که اینروزها بازیگوش شده اند و سربه سرم می‌گذارند.
.
گاهی آینه ها به یادم می آورند سال هایی را که چپ و راست و از در و دیوار این کلمات حواله من می شد که " عمو جون مگه چند سالته" "هنوز بچه ای" ، "نمی فهمی" و امثالهم و من روزها را حسرت کشیدم تا بزرگ شوم. راستش را بخواهید در آستانه چهل سالگی تازه پی بردم که فکر کردن و فهمیدن یکی از سخت ترین کارهای دنیاست.
از نوزادی به کودکی و از کودکی به نوجوانی و از نوجوانی به جوانی که آینه نشانم می دهد گویی هر روزش سالها طول می کشد، از ماجراهای هر روز این ایام می شود کتابی نوشت اما از جوانی به میانسالی که شاخ و برگ های بلوغ و تفکر زنجیر شده به دست و پایم هر روزش چون ساعتی می گذرد و تنها نگرانی من این است که میانسالی با چشم بر هم زدن به پیری برسد بدون هیچ ماجرایی، کتابی، خاطره ای، اکسیری.
من هنوز در آینه کودکی می بینم که میل بالا رفتن از در و دیوار دارد اما به محض روی برگرداندن از آینه فرمان «بتمرگ بچه، چرا از در و دیوار بالا میری» برای فرزندانش صادر می کند. چرا؟ چون حسش نیست، نا و نفس نیست برای همپا شدن با بچه ها. چون بالا رفتن بچه ها از در و دیوار و آویزان شدن شان از لبه مبل و پنجره و بام و دار و درخت و غیره تمرکز من را برای صعود از دیوار فرضی خودم بر هم می زند.
پیش از این موقع رانندگی نگاهم به جلو بود و شوق گاز دادن و سبقت گرفتن و زودتر رسیدن اما حالا در عین اینکه اصلا عجله ای ندارم نگاهم تقسیم می شود در آیینه های رو به عقب و بغل تا نا غافل نمالم یا نمالند.
در تمام این سالها یاد گرفتم که آرزوهای بزرگ محال است و دست نیافتی ولی آرزوهای کوچک بشرط همت خیلی زود برآورده می شود. آرزو، آرزو ست دیگر. بزرگ و کوچک ندارد. مهم براورده شدن است. مهم جواب گرفتن از هستی ست تا حالم را خوب کند. مقیاس مهم نیست.
شاید باور نکنید ولی اولین باری که موی سپیدو توی آینه دیدم ، آهی بلند از ته دل کشیدم. تا زیرِ لب شکوه رو کردم آغاز،عقل هیم زد که خودت رو نباز. عشق باید پادرمیونی کنه ، تا آدم احساس جوونی کنه.
.
همیشه در زندگی آدم هایی هستند که دایه مهربان تر ازمادرند و من هنوز نفهمیدم با این افراد باید چه کرد! ولی سالهاست که واکنشم در مقابل نصایح شان برای نکشیدن سیگار این بوده که  از چهل سالگی به بعد دیگر نخواهم کشید.
 درست که چهل سالگی با سی و نه سالگی فرقی ندارد ولی قطعا با هفده هجده سالگی فرق دارد. شوخی شوخی سالهاست که به جماعتی قول دادم و یکهو خودم  را در روز موعود می بینم. شاید دیگر وقتش رسیده بی خیال دیوار فرضی شوم و نفسی چاق کنم و پا به پای فرزندانم از در و دیوار و کوه و دامنه و دره و قله بالا روم.(یکی از همان آرزوهای کوچک)
.
کلمات در دنیای ما و جهان های موازی ما و تمام عوالم اطراف ما معلق هستند و آنکه شکارش کند و بدستش آورد یا به او بیاویزد برای خودش قید ایجاد کرده، حریم و جایگاهش را ساخته و دنیایش را با آن شکل داده. من این حروف نوشتم تا برایم نشان باشد، قرار باشد، تا یادم نرود چهل سالگی تولد مجدد من بدون سیگار خواهد بود.
.
برایم دعا کنید.
.
خدا را چه دیدی شاید یک روز هم دوباره آمدم و همینجا نوشتم : اشتباه کردم ، من اینکاره نیستم  و هنوز دلم سیگار میخواهد. و در آن روز بدانید یا دعاهای شما درست کار نکرده یا قلم چیز دیگری برایم رقم زده.